Boże życia i pokoju,
przynosimy przed Ciebie krzyk dzieci – nie tylko ich płacz, ale głód, puste dłonie, które zamiast chleba chwytają powietrze pełne kurzu i dymu. Przynosimy twarze dzieci, które gasną szybciej niż zdążyły dorosnąć.

Przynosimy łzy matek, które rodziły, by karmić i tulić, a dziś muszą grzebać własne dzieci. Przynosimy ich bezsilność, gdy każda kołysanka ginie pod hukiem pocisków i krzykiem rozpaczy.

Przynosimy starców, którzy zamiast odpoczywać po trudach życia, błąkają się wśród ruin, szukając schronienia nie przed zimą, lecz przed ogniem i bombami. Starość miała być czasem pokoju, a stała się ucieczką przed śmiercią.

„Nie pozwól, Boże, byśmy uciszyli to wołanie. Nie pozwól, byśmy odwracali wzrok, gdy niewinny staje się celem wojny.”

Otwórz nasze serca na współczucie, a ręce na odwagę działania. Daj opamiętanie tym, którzy rozkazują zabijać. Daj skruchę tym, którzy nienawiścią karmią świat.

Przyjmij w swoje ramiona ofiary, których imiona znasz lepiej niż my. Niech ich cierpienie woła przed Twoim obliczem o sprawiedliwość, która nie mści się, ale rodzi nowy pokój.

Boże, spraw, abyśmy nie milczeli, gdy trzeba krzyczeć, że „dość”. Abyśmy nie chowali się w wygodnym spokoju, gdy świat płonie wokół nas.

Amen.