Lectio Divina
Są takie chwile, gdy w modlitwie kończą się słowa. Człowiek chciałby powiedzieć Bogu coś ważnego, a zostaje cisza i zwykły dzień. Właśnie tam często zaczyna się droga najpewniejsza. Lectio Divina nie jest techniką dla wybranych. To spokojny sposób bycia przy Słowie, które jest żywe.
Jeśli chcesz, zacznij od dziesięciu minut. Jednego fragmentu. Jednego słowa, które zostanie z tobą w ciągu dnia. To wystarczy, żeby zrobić miejsce.
Plan Lectio Divina na 10 niedziel
Co niedzielę pojawi się jedno rozważanie na cały tydzień. Zatrzymamy się przy krótkim fragmencie Pisma i przejdziemy przez stały rytm: przygotowanie, lectio, meditatio, oratio, contemplatio, actio.
To nie jest sprint. Chodzi o to, żeby jedno zdanie mogło zostać z tobą przez kilka dni, wracać w ciszy i powoli układać serce.
Są takie chwile, gdy człowiek idzie, mówi, analizuje, a w środku czuje rozpad. Dwóch uczniów też tak szło. Mieli w sobie zdanie, które brzmi jak ciężar: „a myśmy się spodziewali”.
Jezus dołącza do ich drogi. Nie zaczyna od poprawiania. Zaczyna od pytania. Pozwala im wypowiedzieć historię taką, jaka jest. Bóg nie boi się naszych zdań trudnych, nawet jeśli są pełne żalu.
Potem otwiera Pisma. Nie daje łatwej pociechy. Daje sens, który sięga głębiej niż lęk. Słowo nie jest tu ozdobą. Jest światłem na drogę, po której idą naprawdę.
A na końcu jest stół i prosty gest łamania chleba. W zwyczajności otwierają się oczy. Serce zaczyna żyć. Oni wracają tą samą drogą, ale już nie z tym samym wnętrzem.
Przygotowanie
Usiądź spokojnie. Zrób jeden wolny wdech i wydech. Powiedz krótko: „Panie, daj mi jedno słowo na dziś”.
Lectio
Przeczytaj Łk 24, 13 35 powoli. Drugi raz wolniej. Zatrzymaj się na zdaniu, które przyciąga uwagę. Nie szukaj wielu myśli. Wystarczy jedno zdanie.
Słowo, które może cię zatrzymać
Jeśli nic nie przychodzi, wybierz jedno: „A myśmy się spodziewali…”, „Czy serce nie pałało w nas…?”, „Poznali Go przy łamaniu chleba.”, „On szedł z nimi.”
Meditatio
Zostań przy jednym pytaniu.
Co dziś jest moim „a myśmy się spodziewali”? Co mnie rozczarowało, a ja to noszę w ciszy?
O czym rozmawiam w drodze, w głowie i w sercu? Co wraca najczęściej?
Czy dopuszczam, że Jezus idzie obok, nawet jeśli Go nie czuję? Czy proszę o światło, zamiast wymuszać emocje?
Oratio
Powiedz Bogu prosto: „Jezu, znasz moją drogę. Znasz moje rozczarowania. Proszę, idź ze mną. Otwieraj mi Słowo. Daj mi serce, które znów zaczyna żyć.”
Dodaj jedno własne zdanie. Jedno wystarczy.
Contemplatio
Zostań chwilę w ciszy. Wróć do wybranego zdania. Powtórz je w myślach spokojnie.
Actio
Wybierz jeden mały krok na dziś. Może dziesięć minut spaceru bez telefonu i powtarzanie zdania, które cię zatrzymało. Może jedno zdanie w notatniku: „Dziś moje serce ożywa, gdy…”.
Jeśli dziś nic nie czujesz i modlitwa wydaje się pusta, nie wyciągaj szybkich wniosków. W Emaus też najpierw była droga. Rozpoznanie przyszło później.